vrijdag 27 januari 2012
badderen
[b]IK GA LEKKER BADDEREN LAAT DE BOEL DE BOEL LAAT DE GRAPPEN AAN EEN ANDER IS VOOR MIJ OP DIT MOMENT NIET TE DOEN HAHAHA GA LEKKER PUUR GENIETEN OPBLAASKUSSENTJE ONDER MIJN HOOFD OVERHEERLIJK KOPJE ZWART GOUD MEE BOEK ERBIJ AAN MIJZELF BELOOFD ZALIGE BUBBELS SATIJNEN GEVOEL HEELIJK RELAXEN ALS JE WEET WAT IK BEDOEL IK BEN VOLGENS MIJ EEN KIND VAN WATER ZEE ZON EN STRAND IS DUS EIGENLIJK HELEMAAL NIET VERWONDERLIJK DAT IK ZO VAAK IN BAD BELAND.[/
woensdag 25 januari 2012
Da Figash
Mijn Figash is soms (een heel klein beetje maar hoor) een aparte kat. Zij heeft het niet altijd zo op vreemden. Tja dat er soms , voor haar vreemden bij de achterdeur naar binnen komen, oké dat gaat nog aldus Figash. Maar dat die vreemde mensen dan ook zomaar willen doorlopen naar de huiskamer. Tja dat gaat volgens onze Figash veel te ver. Nee!!!!!! dat kan niet dat gaat te ver!!!. De huiskamer is het heiligdom van Figash en hier mag niet zomaar een vreemde naar binnen terwijl het vrouwtje niet in de huiskamer aanwezig is. Figash bedenkt zich dan niet en werpt zich volop in de eigendomsrechten strijd met gevolgen van dien uiteraard voor degene die haar volkomen vreemd is. Zo kon ik op een morgen terwijl ik boven de bedden aan het opmaken was volop genieten van de strijdkreten van Figash, de hulpkreten van een manspersoon en het harde geblaf van de hond die Figash natuurlijk van harte ondersteunde. Ik schrok en ging natuurlijk snel kijken wat er aan de hand was, want met Figash weet je het maar nooit. Stond er een wildvreemde man in de keuken met onze Figash op zijn hoofd. Tja en ik maar proberen Figash van zijn hoofd te halen. Dit was nog een heel karwei want zij had de nagels goed in haar slachtoffer geslagen en zij was wel heel erg boos. Naderhand heb ik na alle consternatie die het gaf natuurlijk wel gevraagd aan deze persoon wat hij in ons huis aan het doen was. Hij stamelde iets van kaartjes verkopen en nog iets onduidelijks. Ik heb de wondjes op zijn hoofd verzorgt en nog gewaagd te vragen naar de vermeende kaartjes. Nou die kaarten had hij niet bij zich en ik vond het achterna ook wel wat verdacht dat hij bij navraag bij de buren ook nergens anders was geweest om kaarten te verkopen. Hij was naderhand ook nogal snel verdwenen in zijn auto en eerlijk gezegt ik heb hem ook nooit weer gezien. Achteraf gezien denk ik, dat mijn Figash over enige mensenkennis beschikt in tegenstelling tot mij die vaak te goed van vertrouwen is. Eigenlijk is mijn Figash gewoon geweldig vind ook onze hond. zij zijn goede maatjes en hebben een gezond respect voor elkaar. Mijn hond denkt volgens mij vaak dat Figash een soort van soortgenoot is en probeert haar vaak over te halen om toch vooral met haar samen te spelen met haar favoriete piepbal maar tot op heden is onze Figash nog niet op de uitnodiging ingegaan en kijkt zij onze Leiki hooghartig aan en draait zich gemoedelijk om als Leiki weer eens voor haar staat met de bal in haar bek.
De snert dievan 1 naar 3 pannen groeide:)
Snert ja zij zou snert gaan maken morgen had zij besloten, Tja zij had de enige kookboek die zij bezat open geslagen met haar ogen dicht en zomaar met een vinger een recept aangewezen en toen had zij haar ogen geopend en het was toevallig ouderwetse snert geworden ja ouderwets op grootmoeders wijze stond er.
Vol goede moed had zij alle ingredienten opgehaald en de slpiterwten die stonden al in het water.
Zij moest lachen ach maakte het nu uit dat het hartje zomer was en snert een echt winters gerecht het zou er echt wel om smaken hoor.
De volgende morgen begon zij al op tijd aan de soep. Het voelde alsof zij een heks was de grootste pan die zij bezat stond op het vuur en zij was gewapend met een houten lepel om in de soep te roeren. Tijdens het bereiden van de snert was zij aan het zingen.
Tjonge dacht zij wat gaat er toch veel spul in die soep speklappen erwten droge worst rookworst en nog wat van dat spul. Zij begon een beetje beteuterd te kijken want de pan die zij zo groot had geacht begon een beetje te klein voor de inhoud te worden oei hoe moest zij dat nu oplossen?
Zij keek in haar kastje en pakte snel nog een pan en hevelde een kwart van de soep over zij keek nogmaals naar de ingredienten die er ook nog in moesten en dacht volgens mij red ik dat ook niet rotsnert dacht zij zuchtend en pakte alvast nog maar een pan en hevelde nog wat van die soep over. Het was verdikkeme echt net alsof die snert aan het groeien was en daar had toch echt niets over in gestaan in dat kookboek van haar.
Zouden die grootmoeders vroeger die die snert ook maakten daar ook last van hebben gehad?
Een fascinerende gedachte vond zij dat.
Intussen bezat zij in plaats van 1 pan snert 3 pannen snert en dat was veel te veel.
Er kwam een spontane gedachte bij haar op en snel nadat het gas op zacht was gezet ging zij naar buiten en nodigde al haar buren uit om bij haar snert te komen eten. Dit deed zij al lachende en onder het vertellen over hoe zij dat recept had uitgekozen en hoe de soep plots gegroeid was. De buren moesten ook lachen en ondanks het feit dat het die dag wel 26 graden was kwamen ze allemaal bij haar in de tuin haar snert eten haar gegroeide snert.
Het was een fijne avond er waarbij veel gelachen werd en verhalen gingen over en weer over recepten die toch iets anders uitvielen als bedoeld
Vol goede moed had zij alle ingredienten opgehaald en de slpiterwten die stonden al in het water.
Zij moest lachen ach maakte het nu uit dat het hartje zomer was en snert een echt winters gerecht het zou er echt wel om smaken hoor.
De volgende morgen begon zij al op tijd aan de soep. Het voelde alsof zij een heks was de grootste pan die zij bezat stond op het vuur en zij was gewapend met een houten lepel om in de soep te roeren. Tijdens het bereiden van de snert was zij aan het zingen.
Tjonge dacht zij wat gaat er toch veel spul in die soep speklappen erwten droge worst rookworst en nog wat van dat spul. Zij begon een beetje beteuterd te kijken want de pan die zij zo groot had geacht begon een beetje te klein voor de inhoud te worden oei hoe moest zij dat nu oplossen?
Zij keek in haar kastje en pakte snel nog een pan en hevelde een kwart van de soep over zij keek nogmaals naar de ingredienten die er ook nog in moesten en dacht volgens mij red ik dat ook niet rotsnert dacht zij zuchtend en pakte alvast nog maar een pan en hevelde nog wat van die soep over. Het was verdikkeme echt net alsof die snert aan het groeien was en daar had toch echt niets over in gestaan in dat kookboek van haar.
Zouden die grootmoeders vroeger die die snert ook maakten daar ook last van hebben gehad?
Een fascinerende gedachte vond zij dat.
Intussen bezat zij in plaats van 1 pan snert 3 pannen snert en dat was veel te veel.
Er kwam een spontane gedachte bij haar op en snel nadat het gas op zacht was gezet ging zij naar buiten en nodigde al haar buren uit om bij haar snert te komen eten. Dit deed zij al lachende en onder het vertellen over hoe zij dat recept had uitgekozen en hoe de soep plots gegroeid was. De buren moesten ook lachen en ondanks het feit dat het die dag wel 26 graden was kwamen ze allemaal bij haar in de tuin haar snert eten haar gegroeide snert.
Het was een fijne avond er waarbij veel gelachen werd en verhalen gingen over en weer over recepten die toch iets anders uitvielen als bedoeld
zondag 22 januari 2012
De vergeten werknemer
Jarenlang had zij al bij dezelfde firma gewerkt altijd op tijd nooit eens te laat haar werk was secuur en zij was aardig niet opvallend aardig maar aardig genoeg.
Eerlijk gezegd was zij helemaal niet opvallend haar collega's sinds jaren kenden haar niet bij haar naam zij was gewoon niet iemand die in andermans gedachten bleef hangen ja, een echte grijze muis dat was zij.
Op een dag melde zij zich ziek en voor haar in de plaats kwam er eentje van het uitzendbrureau. Een vrolijke vlotte meid die haar werk vlot verrichte welliswaar niet zo secuur als haar ziek thuis zittende collega maar toch het was goed genoeg.
Zij zat ondertussen flink ziek thuis naar de geraniums te staren en zich ellendig te voelen.
Week na week gingen er voorbij en nooit eens kwam er een kaartje van collega's de brievenbus binnenvallen nooit werd er eens gebeld met de vraag hoe het met haar was. Zij voelde zich totaal alleen en vergeten en om eerlijk te zijn zij was ook allang door al haar collega's vergeten zelfs door haar baas.
Ja, zelfs door haar baas zij werd niet gebeld door de bedrijfsarts niet door haar baas nee door niets en niemand. alleen haar loonbriefjes ja, die kwamen wel precies op tijd en het vreemde was dat zij niet als ziek daarop vermeld stond.
Voor zij het wist was er zo een jaar om en in dat jaar waarin zij weer beter was geworden had zij vele hobby's opgepakt het was alsof zij helemaal opnieuw was begonnen met leven.
zo vergingen er meerdere jaren waarin zij haar loon gewoon doorbetaald kreeg. Op een dag las zij in de krant een medeling van het bedrijf waar zij nog steeds op e loonlijst stond zij las tot grote consternatie haar naam en dat er afscheid van haar werd genomen na zovele trouwe jaren dienst een groot feest werd er ter ere van haar gegeven en alle collega's werden hierbij van harte uitgenodigd.
Zij las het bericht wel twintig keer en braade zich op wat zij zou gaan doen. Opeens had zij haar besluit genomen en met een ferme vastberaden trek op haar gezicht verdween zij naar haar slaapkamer.
Toen de avond van het feest was aangebroken stond zij in volle ornaat naast haar baas die haar helemaal niet herkende op het podium. Zij luisterde met een glimlach om haar mond naar de woorden van lof die hij sprak. Daarna kwamen er nog een paar collega's die haar ook niet herkenden aan de beurt ook zij waren vol lof over haar als collegá niets dan goeds werd er over haar gezegd.
Op het laatst net voordat het officieele gedeelte was afgelopen kwam er nog iemand op haar af hij stak zijn hand naar haar uit sie zij met een glimlach aannam hij keek haar aan en zei mevrouw, ik zou u moeten kennen want ik heb jaren met u samengewerkt. Maar om eerlijk te zijn u komt mij helemaal niet bekent voor.
Onderzoekend keek hij haar nogmaals aan onderwijl haar hand vasthoudend.
Vriendelijk doch zeer beslist en met knikkende knieeen maakte zij haar hand los uit de zijne.
Net voordat zij zich omdraaide en wegliep richting de feestgangers gaf zij nog koelbloedig als repliek: beste collega dat u zich mij niet herrinert is niet zo vreemd ik herken u ook niet zomaar 1 2 3 en dat terwijl ik altijd hard heb gewerkt vele collega,s heb geholpen en gesteunt waar ik kon ik stond altijd achter hun. Met opgeheven hoofd liep zij verder terwijl zij dacht oeps ja hun bijgestaan in gedachten altijd achter hun gestaan.
De volgende morgen werd zij wakker zij rekte zich eens goed uit en dacht waar ziek zijn al wel niet goed voor is.
Vrolijk dacht zij terug aan een geslaad feestje en aan haar pensioen heimelijk dacht zij soms was het wel eens goed om totaal onopvallend te zijn daar werd het leven vaak een stuk gemakkelijker door
ok zitten nog wat typefoutjes in maar nou ja kwam zomaar vanuit het mistig brein opzetten en is toen neergekalkt:D
Eerlijk gezegd was zij helemaal niet opvallend haar collega's sinds jaren kenden haar niet bij haar naam zij was gewoon niet iemand die in andermans gedachten bleef hangen ja, een echte grijze muis dat was zij.
Op een dag melde zij zich ziek en voor haar in de plaats kwam er eentje van het uitzendbrureau. Een vrolijke vlotte meid die haar werk vlot verrichte welliswaar niet zo secuur als haar ziek thuis zittende collega maar toch het was goed genoeg.
Zij zat ondertussen flink ziek thuis naar de geraniums te staren en zich ellendig te voelen.
Week na week gingen er voorbij en nooit eens kwam er een kaartje van collega's de brievenbus binnenvallen nooit werd er eens gebeld met de vraag hoe het met haar was. Zij voelde zich totaal alleen en vergeten en om eerlijk te zijn zij was ook allang door al haar collega's vergeten zelfs door haar baas.
Ja, zelfs door haar baas zij werd niet gebeld door de bedrijfsarts niet door haar baas nee door niets en niemand. alleen haar loonbriefjes ja, die kwamen wel precies op tijd en het vreemde was dat zij niet als ziek daarop vermeld stond.
Voor zij het wist was er zo een jaar om en in dat jaar waarin zij weer beter was geworden had zij vele hobby's opgepakt het was alsof zij helemaal opnieuw was begonnen met leven.
zo vergingen er meerdere jaren waarin zij haar loon gewoon doorbetaald kreeg. Op een dag las zij in de krant een medeling van het bedrijf waar zij nog steeds op e loonlijst stond zij las tot grote consternatie haar naam en dat er afscheid van haar werd genomen na zovele trouwe jaren dienst een groot feest werd er ter ere van haar gegeven en alle collega's werden hierbij van harte uitgenodigd.
Zij las het bericht wel twintig keer en braade zich op wat zij zou gaan doen. Opeens had zij haar besluit genomen en met een ferme vastberaden trek op haar gezicht verdween zij naar haar slaapkamer.
Toen de avond van het feest was aangebroken stond zij in volle ornaat naast haar baas die haar helemaal niet herkende op het podium. Zij luisterde met een glimlach om haar mond naar de woorden van lof die hij sprak. Daarna kwamen er nog een paar collega's die haar ook niet herkenden aan de beurt ook zij waren vol lof over haar als collegá niets dan goeds werd er over haar gezegd.
Op het laatst net voordat het officieele gedeelte was afgelopen kwam er nog iemand op haar af hij stak zijn hand naar haar uit sie zij met een glimlach aannam hij keek haar aan en zei mevrouw, ik zou u moeten kennen want ik heb jaren met u samengewerkt. Maar om eerlijk te zijn u komt mij helemaal niet bekent voor.
Onderzoekend keek hij haar nogmaals aan onderwijl haar hand vasthoudend.
Vriendelijk doch zeer beslist en met knikkende knieeen maakte zij haar hand los uit de zijne.
Net voordat zij zich omdraaide en wegliep richting de feestgangers gaf zij nog koelbloedig als repliek: beste collega dat u zich mij niet herrinert is niet zo vreemd ik herken u ook niet zomaar 1 2 3 en dat terwijl ik altijd hard heb gewerkt vele collega,s heb geholpen en gesteunt waar ik kon ik stond altijd achter hun. Met opgeheven hoofd liep zij verder terwijl zij dacht oeps ja hun bijgestaan in gedachten altijd achter hun gestaan.
De volgende morgen werd zij wakker zij rekte zich eens goed uit en dacht waar ziek zijn al wel niet goed voor is.
Vrolijk dacht zij terug aan een geslaad feestje en aan haar pensioen heimelijk dacht zij soms was het wel eens goed om totaal onopvallend te zijn daar werd het leven vaak een stuk gemakkelijker door
ok zitten nog wat typefoutjes in maar nou ja kwam zomaar vanuit het mistig brein opzetten en is toen neergekalkt:D
altijd anders: The bridge to the unknown
altijd anders: The bridge to the unknown: here i stand at the beginning of a new life do i dare to make the step forward? or would i stay in front of the bridge to the unknown sca...
The bridge to the unknown
here i stand at the beginning of a new life
do i dare to make the step forward?
or would i stay in front of the bridge to the unknown
scared and trembling like an old wife?
who knowes what lies in front of me?
i can be who ever i would like to be
do i dare to make the step forward?
A new horizon life could be good at the other side
could be bad and cruel also
but how bad i would feel
if i not would walk on the bridge towards the unknow
so sad i never ever tried.
and then still to pretend i am bold would be such a big lie.
so i close my eyes and make the step forward on the brige leading into the unknown.
i am smiling cause i know that as from this minute i made the right choice
i have grown
do i dare to make the step forward?
or would i stay in front of the bridge to the unknown
scared and trembling like an old wife?
who knowes what lies in front of me?
i can be who ever i would like to be
do i dare to make the step forward?
A new horizon life could be good at the other side
could be bad and cruel also
but how bad i would feel
if i not would walk on the bridge towards the unknow
so sad i never ever tried.
and then still to pretend i am bold would be such a big lie.
so i close my eyes and make the step forward on the brige leading into the unknown.
i am smiling cause i know that as from this minute i made the right choice
i have grown
zaterdag 21 januari 2012
een mooi mens
De regenboog
Als een regenboog gekleurd zo was dat stukje mens
ergens niet uit te leggen speciaal en apart
een regenboog die mooi is en tegelijk zo ver weg
een regenboog die het moeilijk had en zijn beslissing nam
was het goed was het fout was het echt te voorspellen wat erna kwam?
Het leven is vreemd zo ook de mens en achteraf voorspellen omdat je het eigenlijk niet echt zeker weet dat is voor sommigen een wens.
ik denk het blijft moeilijk om alles te weten want ook dat is subjectief moet ik ook niet vergeten.
Dat sprankelend stukje mens dat wilde leven wilde voelen wilde zijn er wezen. Moeilijk is het als het gaat zoals het gaat maar toch dat sprankelend stukje mens heeft geleefd en geloof mij ik denk het was meer dan de moeite waard.
Er zijn mensen die aan hem denken en er is verdriet en pijn met zijn heengaan gepaard.
Als een regenboog gekleurd zo was dat stukje mens
ergens niet uit te leggen speciaal en apart
een regenboog die mooi is en tegelijk zo ver weg
een regenboog die het moeilijk had en zijn beslissing nam
was het goed was het fout was het echt te voorspellen wat erna kwam?
Het leven is vreemd zo ook de mens en achteraf voorspellen omdat je het eigenlijk niet echt zeker weet dat is voor sommigen een wens.
ik denk het blijft moeilijk om alles te weten want ook dat is subjectief moet ik ook niet vergeten.
Dat sprankelend stukje mens dat wilde leven wilde voelen wilde zijn er wezen. Moeilijk is het als het gaat zoals het gaat maar toch dat sprankelend stukje mens heeft geleefd en geloof mij ik denk het was meer dan de moeite waard.
Er zijn mensen die aan hem denken en er is verdriet en pijn met zijn heengaan gepaard.
Abonneren op:
Posts (Atom)