Pure blijdschap omdat de zon schijnt.
Puur in die minuut in die seconde en er is niets wat die pure blijdschap ondermijnt.
Het gevoel van mooi is het hoe kan dat nou? zo verwondert en blij als een kind.
Zo vervuld van dit alles zo puur maakt dat mijn hart in deze minuut en seconde van pure blijdschap zingt.
Mijn voeten beginnen te huppelen uit mijn mond klinkt een vrolijk edoch vals gezongen lied.
In deze pure minuut van blijdschap is geen plaats voor andere dingen laat staan enigerlei vormen van zorgen of verdriet.
vrijdag 27 januari 2012
het was de schuld van de wekker
Het was de schuld van de wekker.
Zij hoorde de wekker weer eens niet. Oei weer eens te laat dacht zij toen ze wakker werd. Nou ja niks meer aan te doen.
Ze kon twee dingen doen zich ontzettend gaan haasten entoch te laat komen of ze kon het rustig aan doen en haar schouders op halen.
Natuurlijk koos zij voor het laatste zoals altijd. Ze moest lachen rekte zich nog eens lekker uit. Daarna stapte zij gemoedelijk haar bed uit.
Eerst even douchen daarna aankleden. Toen zij haar shoenen aantrok kwam zij tot de ontdekking dat de zool losliet. Zuchtend bekeek ze de schade, tja ze had geen geld voor nieuwe schoenen.
Wat te doen? Grijnzend pakte ze nog een paar veiligheidsspelden uit het laatje en prikte die door het leer en de dunne zool en ja zo zou het spul het wel houden dacht ze. Toch geweldig dat er veiligheidsspelden bestonden goede uitvinding. Tevreden met het resultaat liep ze met de schoenen in haar hand naar beneden om te gaan ontbijten.
Gelukkig was er niemand thuis niemand die kon gaan mopperen op haar.
Genoegelijk maakte zij haar ontbijt klaar onderwijl naar buiten kijkend. Het weer was zo mooi zou zij wel de moete nemen om naar school te gaan of zou zij dat ontduiken tot aan de middag? Het park met de hertjes was zo mooi en haar vingers jeukten om te gaan tekenen.
Ja hoor ze kon net zo goed die twee uurtjes erbij pakken de ellende achterna van het te laat komen zou ze toch al op haar brood krijgen en goed ook, dus die twee uurtjes langer zouden ook niet meer uitmaken.
Ze deed haar oorbellen die uit veiligheidspelden bestonden in haar oren, de ketting van schelpen die zij had gemaakt van de schelpen die zij op het schelpenpad had gevonden om en ze was klaar voor deze mooie heerlijke dag met twee uren voor haar alleen.
Ze stond op liep met de schooltas in haar hand naar de schuur en dumpte die gemoedelijk achter op haar fiets.
En daar ging ze, heerlijk de vrijheid tegemoed naar het park. Vrij er bestond niets fijners als complete vrijheid al was het maar voor even.
Bij het park aangekomen zag zij de hertjes. Ze slingerde haar fiets tegen haar favoriete bankje en haalde haar tekenspullen uit haar tas. Helemaal opgaand in het tekenen vergat zij de tijd. Het was vijf minuten voor vier toen zij eindelijk uit haar wereldje terugkeerde. De tekening was af, zij keek ernaar en vond hem goed gelukt.
Op haar klokje kijkend zag zij hoe laat het al was, nou ja zij haalde nogmaals haar schouders op. Het was zoals het was, niets aan te doen zorgvuldig borg zij de schets in haar tas op. Hup achterop haar fiets met dat ding en nu snel naar huis misschien heel misschien was het nog niet opgemerkt, was er van school nog geen belletje naar haar huis geweest. Snel fietsend ging zij op weg naar huis.
Zij hoorde onderweg ineens iemand haar naam roepen, snel keek zij opzij en zag haar buurmeisje. Zij trapte hard op de remmen.
Zeg, zei haar buurmeisje ik moet naar de fysiotherapeut, heb je zin en tijd om mee te gaan?
Tuurlijk zei ze waarom niet? is veel gezelliger als alleen toch?
Haar buurmeisje lachte vrolijk en vroeg waar was jij eigenlijk vandaag? ik heb je niet gezien op school. Was je weer eens in het park?
Hmmmmmmmmmmmmm antwoorde zij, niet zoveel vragen hoor. Het was zo'n mooie dag zeg zullen we zingen? lekker hard?
Oke, antwoorde haar buurmeisje en hard zingend vervolgden zij gezamelijk hun weg twee vriendinnen.
Zij hoorde de wekker weer eens niet. Oei weer eens te laat dacht zij toen ze wakker werd. Nou ja niks meer aan te doen.
Ze kon twee dingen doen zich ontzettend gaan haasten entoch te laat komen of ze kon het rustig aan doen en haar schouders op halen.
Natuurlijk koos zij voor het laatste zoals altijd. Ze moest lachen rekte zich nog eens lekker uit. Daarna stapte zij gemoedelijk haar bed uit.
Eerst even douchen daarna aankleden. Toen zij haar shoenen aantrok kwam zij tot de ontdekking dat de zool losliet. Zuchtend bekeek ze de schade, tja ze had geen geld voor nieuwe schoenen.
Wat te doen? Grijnzend pakte ze nog een paar veiligheidsspelden uit het laatje en prikte die door het leer en de dunne zool en ja zo zou het spul het wel houden dacht ze. Toch geweldig dat er veiligheidsspelden bestonden goede uitvinding. Tevreden met het resultaat liep ze met de schoenen in haar hand naar beneden om te gaan ontbijten.
Gelukkig was er niemand thuis niemand die kon gaan mopperen op haar.
Genoegelijk maakte zij haar ontbijt klaar onderwijl naar buiten kijkend. Het weer was zo mooi zou zij wel de moete nemen om naar school te gaan of zou zij dat ontduiken tot aan de middag? Het park met de hertjes was zo mooi en haar vingers jeukten om te gaan tekenen.
Ja hoor ze kon net zo goed die twee uurtjes erbij pakken de ellende achterna van het te laat komen zou ze toch al op haar brood krijgen en goed ook, dus die twee uurtjes langer zouden ook niet meer uitmaken.
Ze deed haar oorbellen die uit veiligheidspelden bestonden in haar oren, de ketting van schelpen die zij had gemaakt van de schelpen die zij op het schelpenpad had gevonden om en ze was klaar voor deze mooie heerlijke dag met twee uren voor haar alleen.
Ze stond op liep met de schooltas in haar hand naar de schuur en dumpte die gemoedelijk achter op haar fiets.
En daar ging ze, heerlijk de vrijheid tegemoed naar het park. Vrij er bestond niets fijners als complete vrijheid al was het maar voor even.
Bij het park aangekomen zag zij de hertjes. Ze slingerde haar fiets tegen haar favoriete bankje en haalde haar tekenspullen uit haar tas. Helemaal opgaand in het tekenen vergat zij de tijd. Het was vijf minuten voor vier toen zij eindelijk uit haar wereldje terugkeerde. De tekening was af, zij keek ernaar en vond hem goed gelukt.
Op haar klokje kijkend zag zij hoe laat het al was, nou ja zij haalde nogmaals haar schouders op. Het was zoals het was, niets aan te doen zorgvuldig borg zij de schets in haar tas op. Hup achterop haar fiets met dat ding en nu snel naar huis misschien heel misschien was het nog niet opgemerkt, was er van school nog geen belletje naar haar huis geweest. Snel fietsend ging zij op weg naar huis.
Zij hoorde onderweg ineens iemand haar naam roepen, snel keek zij opzij en zag haar buurmeisje. Zij trapte hard op de remmen.
Zeg, zei haar buurmeisje ik moet naar de fysiotherapeut, heb je zin en tijd om mee te gaan?
Tuurlijk zei ze waarom niet? is veel gezelliger als alleen toch?
Haar buurmeisje lachte vrolijk en vroeg waar was jij eigenlijk vandaag? ik heb je niet gezien op school. Was je weer eens in het park?
Hmmmmmmmmmmmmm antwoorde zij, niet zoveel vragen hoor. Het was zo'n mooie dag zeg zullen we zingen? lekker hard?
Oke, antwoorde haar buurmeisje en hard zingend vervolgden zij gezamelijk hun weg twee vriendinnen.
Onkruid dus
Onkruid dus
Tjonge wat eeN grote lange tuin. Genietend keek zij in het rond helemaal van haar om mee te doen wat zij wilde.
Tja wat wilde zij eigenlijk gaan doen met die grote tuin. Zij die immers alttijd maar een piepklein tuintje had gehad. Mijmerend beWonderDe zij de ruimte en bedacht dat zij een groente tuin wilde hebben. Aardappels wordtelen bonen, zonnebloemen mais dat alles wilde zij laten groeien.
Eerst maar eens kijken in dat grote tuinboek dat zij had gekocht en dan kon zij gaan beginnen.
De dag erna liep zij gewapend met een schep naar die immens lange tuin en begon dapper aan het karwei om eerst de grond om te graven. Dit karwei was pas in twee lange dagen geklaard en zij had heel wat blaren opgelopen maar het eind resultaat mocht er zijn. Genietend bekeek zij haar werk nu nog voren trekken en het poten en zaaien kon beginnen.
Iedere dag liep zij naar de tuin om te kijken of er al wat boven kwam en om trouw het onkruid weg te schoffelen. Zij had niet verwacht dat het onkruid zo snel terug zou zijn, het bleek een heel karwei om de groetetuin netes bij te houden.
Toen kwam de dag dat zij dansend naar haar tuin stond te kijken hoera alles kwam op. Zo blij als een kind kon zij niet wachten om iedereen te vertellen hoe goed haar groentetuin het deed. En nog trouwer onderhield zij haar tuin haar trots.
Dit duurde een paar weken lang toen was het nieuws er eigenlijk een beetje af en meer en meer kwam het slop erin om haar tuin onkruidvrij te houden.
Op het laatst stond het onkruid zo hoog dat er geen groente meer te bekennen viel.
Oogstijd kwam eraan. Dapper liep zij naar haar tuin om de strijd aan te binden met het torenhoge onkruid en te redden wat er te redden viel.
Al het onkruid haalde zij weg en ohhhhhhhhh tussen al dat onkruid waren bergen groente te vinden de oogst was onverwacht rijk en gaaf.
Misschien juist dankzij het onkruid? wie weet.
Tjonge wat eeN grote lange tuin. Genietend keek zij in het rond helemaal van haar om mee te doen wat zij wilde.
Tja wat wilde zij eigenlijk gaan doen met die grote tuin. Zij die immers alttijd maar een piepklein tuintje had gehad. Mijmerend beWonderDe zij de ruimte en bedacht dat zij een groente tuin wilde hebben. Aardappels wordtelen bonen, zonnebloemen mais dat alles wilde zij laten groeien.
Eerst maar eens kijken in dat grote tuinboek dat zij had gekocht en dan kon zij gaan beginnen.
De dag erna liep zij gewapend met een schep naar die immens lange tuin en begon dapper aan het karwei om eerst de grond om te graven. Dit karwei was pas in twee lange dagen geklaard en zij had heel wat blaren opgelopen maar het eind resultaat mocht er zijn. Genietend bekeek zij haar werk nu nog voren trekken en het poten en zaaien kon beginnen.
Iedere dag liep zij naar de tuin om te kijken of er al wat boven kwam en om trouw het onkruid weg te schoffelen. Zij had niet verwacht dat het onkruid zo snel terug zou zijn, het bleek een heel karwei om de groetetuin netes bij te houden.
Toen kwam de dag dat zij dansend naar haar tuin stond te kijken hoera alles kwam op. Zo blij als een kind kon zij niet wachten om iedereen te vertellen hoe goed haar groentetuin het deed. En nog trouwer onderhield zij haar tuin haar trots.
Dit duurde een paar weken lang toen was het nieuws er eigenlijk een beetje af en meer en meer kwam het slop erin om haar tuin onkruidvrij te houden.
Op het laatst stond het onkruid zo hoog dat er geen groente meer te bekennen viel.
Oogstijd kwam eraan. Dapper liep zij naar haar tuin om de strijd aan te binden met het torenhoge onkruid en te redden wat er te redden viel.
Al het onkruid haalde zij weg en ohhhhhhhhh tussen al dat onkruid waren bergen groente te vinden de oogst was onverwacht rijk en gaaf.
Misschien juist dankzij het onkruid? wie weet.
hoe twee konijntjes er zeven werden:)
[b]7 konijnen[/b]
Een vriendin van mij belde mij om te vertellen dat zij hele leuke konijntjes had gekocht.Tja zij had wel eens impulsinkopen:)Dit keer had zij twee konijntjes gekocht, het leek haar zo leuk en ze waren zo verschrikkelijk lief.
Oei echt iets voor haar. Voorzichtig vroeg ik haar of dat nou wel zo'n goed idee was aangezien zij op een flat huisde. Oke er zijn wel meer mensen met een konijn op een flat en dat gaat dan prima maar ik kende mjn vriendin maar al te goed.
Nou ja zei zij ik heb wel en probleempje.
Wat voor probleempje ? vroeg ik haar vriendelijk. Ehhhhhhhhhh ik had geen geld meer voor een hok, wel voor konijnevoer hoor zei ze verontschuldigend.
Oke dacht ik vrolijk dat valt dan weer mee. En waar heb je ze nu dan? want ik heb wel een hok voor je hoor. Je hebt toch wel twee vrouwtjes genome hoop ik?
Ja hoor die man in de dierenwinkel zei dat het twee vrouwtjes waren.
Opgelucht dacht ik nog nou dat valt dan weer mee.
Maar ik wilde je vragen begon zij voorzichtig. Ja wat wilde je vragen? vroeg ik na een stilte aan haar kant. En ja hoor daar kwam de vraag waar ik al bang voor was. Zou eh zou jij heel misschien die twee niet willen hebben? ik heb toch niet zoveel tijd voor ze en ik heb ook al twee katten dus k dacht..
Ja hoor zij dacht, natuurlijk dacht zij weer eens een pietsie te laat.
En de dierenwinkel? vroeg ik nog hoopvol. Nee zei ze ferm dat kan niet.
Oke dat was voor mij een dillema nam ik die twee konijnen over of zou ik haar deze keer niet uit de brand helpen? maar ja die arme konijnen.
Oke zei ik ik om ze zo ophalen. Zo gezegt zo gedaan met een grote doos achter op de fiets naar mijn vriendn toegepeddelt om de konijnen op te halen. Daarna weer spoorslags naar huis twee konijnen rijker plus een lading voer.
Er bleef mij niks anders over als ze in het hok dat ik had gevuld met vers stro te zetten. Een fles water aan de tralies en een bak met voer te vullen.
Tjemig het ging eigenlijk zo snel allemaal nog even zat ik beduust naar de konijnen te kijken oke schouder ophalend liep ik naar huis mij vast voornemend er niet meer in te tuinen.
De volgende dag liep ik naar de konijnen om ze te voeren en ik keek even heel raar op toen ik zag dat de buurman er ook al bij stond te kijken en begon te lachen. Ik wilde wel eens weten waaron dus ik ook kijken. Zag ik dat de ene bovenop de ander zat.
Heel onnozel vroeg ik aan de buurman, wat raar doen vrouwtjes dat ook? hij begon onbedaarlijk te lachen en zei: zorg maar gauw dat je er een hok bij krijgt want volgens mij krijg je jongen en lachend en hoofdschuddend liep hij weg.
Ja hij had gelijk die buuman van mij want uiteindelijk bleek ik niet opgescheept te zittten met maar twee konijntjes. Ohhh nee het waren er zeven.
Een vriendin van mij belde mij om te vertellen dat zij hele leuke konijntjes had gekocht.Tja zij had wel eens impulsinkopen:)Dit keer had zij twee konijntjes gekocht, het leek haar zo leuk en ze waren zo verschrikkelijk lief.
Oei echt iets voor haar. Voorzichtig vroeg ik haar of dat nou wel zo'n goed idee was aangezien zij op een flat huisde. Oke er zijn wel meer mensen met een konijn op een flat en dat gaat dan prima maar ik kende mjn vriendin maar al te goed.
Nou ja zei zij ik heb wel en probleempje.
Wat voor probleempje ? vroeg ik haar vriendelijk. Ehhhhhhhhhh ik had geen geld meer voor een hok, wel voor konijnevoer hoor zei ze verontschuldigend.
Oke dacht ik vrolijk dat valt dan weer mee. En waar heb je ze nu dan? want ik heb wel een hok voor je hoor. Je hebt toch wel twee vrouwtjes genome hoop ik?
Ja hoor die man in de dierenwinkel zei dat het twee vrouwtjes waren.
Opgelucht dacht ik nog nou dat valt dan weer mee.
Maar ik wilde je vragen begon zij voorzichtig. Ja wat wilde je vragen? vroeg ik na een stilte aan haar kant. En ja hoor daar kwam de vraag waar ik al bang voor was. Zou eh zou jij heel misschien die twee niet willen hebben? ik heb toch niet zoveel tijd voor ze en ik heb ook al twee katten dus k dacht..
Ja hoor zij dacht, natuurlijk dacht zij weer eens een pietsie te laat.
En de dierenwinkel? vroeg ik nog hoopvol. Nee zei ze ferm dat kan niet.
Oke dat was voor mij een dillema nam ik die twee konijnen over of zou ik haar deze keer niet uit de brand helpen? maar ja die arme konijnen.
Oke zei ik ik om ze zo ophalen. Zo gezegt zo gedaan met een grote doos achter op de fiets naar mijn vriendn toegepeddelt om de konijnen op te halen. Daarna weer spoorslags naar huis twee konijnen rijker plus een lading voer.
Er bleef mij niks anders over als ze in het hok dat ik had gevuld met vers stro te zetten. Een fles water aan de tralies en een bak met voer te vullen.
Tjemig het ging eigenlijk zo snel allemaal nog even zat ik beduust naar de konijnen te kijken oke schouder ophalend liep ik naar huis mij vast voornemend er niet meer in te tuinen.
De volgende dag liep ik naar de konijnen om ze te voeren en ik keek even heel raar op toen ik zag dat de buurman er ook al bij stond te kijken en begon te lachen. Ik wilde wel eens weten waaron dus ik ook kijken. Zag ik dat de ene bovenop de ander zat.
Heel onnozel vroeg ik aan de buurman, wat raar doen vrouwtjes dat ook? hij begon onbedaarlijk te lachen en zei: zorg maar gauw dat je er een hok bij krijgt want volgens mij krijg je jongen en lachend en hoofdschuddend liep hij weg.
Ja hij had gelijk die buuman van mij want uiteindelijk bleek ik niet opgescheept te zittten met maar twee konijntjes. Ohhh nee het waren er zeven.
Noezeltje en Lolo
[b]Noezeltje en LoLo[/b]
Mijn hond Lolo was vijf jaar oud en alle levenslust vloeide uit hem weg je zag hem gewoon veranderen in een oud heertje alle fut was eruit.
Tja dat was vreemd voor een duitse staande want die blijven heel lang speels. Maar eens goed nagedacht wat ik daaraan zou kunnen doen want ik vond het zo erg dat alle plezier langzamerhand uit hem verdween. Zoals altjd op woensdag kwam het plaatselijke krantje langs en ja ik las zoals altijd de dierenrubriek.
Toen zag ik ineens deze advertentie. Hongaarse jachthond Viszla zoekt goed tehuis. Ik dus snel in de hondenboeken aan het snuffelen wat dat voor ras was en hoe dat eruit zag want op de eenof andere manier had ik het gevoel deze hond hoort bij mij en Lolo.
Snel naar de tel.nr gebeld en naar de hond gevraagd, ik kreeg een voor mij heel teleurstellend antwoord zij was al verzegt. Waarschijnlijk hebben ze gehoord hoe teleurgesteld ik klonk want ze zei als het niks wordt dan bellen wij jou oke?
nou ja dacht ik, daar hoor ik nooit meer wat van terug. Een week later ging de telefoon of ik nog steeds belang bij de Viszla had.
Helemaal overdondert antwoorde ik :natuurlijk mits mijn Lolo dat ook heeft want hij heeft de eerste rechten. Direct een afspraakje gemaakt om over een uurtje met mijn hond langs te komen.
Daar aangekomen werden Lolo en ik hartelijk ontvangen door een dame die ons meenam naar de hondenverblijven. Ach heden voor haar hok aangekomen zag ik een geheel ineengedoken hondje zitten haar staartje heel zachtjes zwaaiend en die blik dat deed veel pijn. Ja pijn een ander woord was er niet voor.
Enfin de dame deed het deurtje open, Lolo zat naast mij en ik ging door de knieen en daar was ze. Ze kroop direct in mijn armen en in mijn hart. Ja ook in Lolo's hart dat was gelijk raak.
Ja, ze is mee naar huis gegaan en och probleempjes hebben wij wel gehad Noezeltje en ik geen grote hoor maar ik was er wel achter gekomen waarom dat het niet doorgegaan was bij die andere mensen. Zij was angstig en daardoor ook niet geheel zindelijk. Het heeft ongeveer anderhalf week geduurd en toen was het leed geleden. Mede door mijn onverstoorbare Lolo denk ik die had zoveel zelfvertrouwen dat gaf haar moed.
Noezeltje en Lolo net een oud getrouwd stel waren ze als ik s'avonds naar bed verdween hoorde je Lolo brommen want hij moest opschuiven wan Noezeltje wilde zo dicht mogelijk bij hem zijn. Ja twee manden en sáchts een in gebruik lekker knus.
En Lolo had weer lol, zoveel hebben zij samen gespeeld en ondeugd uitgevreten dat was een heerlijke tijd.
Mijn hond Lolo was vijf jaar oud en alle levenslust vloeide uit hem weg je zag hem gewoon veranderen in een oud heertje alle fut was eruit.
Tja dat was vreemd voor een duitse staande want die blijven heel lang speels. Maar eens goed nagedacht wat ik daaraan zou kunnen doen want ik vond het zo erg dat alle plezier langzamerhand uit hem verdween. Zoals altjd op woensdag kwam het plaatselijke krantje langs en ja ik las zoals altijd de dierenrubriek.
Toen zag ik ineens deze advertentie. Hongaarse jachthond Viszla zoekt goed tehuis. Ik dus snel in de hondenboeken aan het snuffelen wat dat voor ras was en hoe dat eruit zag want op de eenof andere manier had ik het gevoel deze hond hoort bij mij en Lolo.
Snel naar de tel.nr gebeld en naar de hond gevraagd, ik kreeg een voor mij heel teleurstellend antwoord zij was al verzegt. Waarschijnlijk hebben ze gehoord hoe teleurgesteld ik klonk want ze zei als het niks wordt dan bellen wij jou oke?
nou ja dacht ik, daar hoor ik nooit meer wat van terug. Een week later ging de telefoon of ik nog steeds belang bij de Viszla had.
Helemaal overdondert antwoorde ik :natuurlijk mits mijn Lolo dat ook heeft want hij heeft de eerste rechten. Direct een afspraakje gemaakt om over een uurtje met mijn hond langs te komen.
Daar aangekomen werden Lolo en ik hartelijk ontvangen door een dame die ons meenam naar de hondenverblijven. Ach heden voor haar hok aangekomen zag ik een geheel ineengedoken hondje zitten haar staartje heel zachtjes zwaaiend en die blik dat deed veel pijn. Ja pijn een ander woord was er niet voor.
Enfin de dame deed het deurtje open, Lolo zat naast mij en ik ging door de knieen en daar was ze. Ze kroop direct in mijn armen en in mijn hart. Ja ook in Lolo's hart dat was gelijk raak.
Ja, ze is mee naar huis gegaan en och probleempjes hebben wij wel gehad Noezeltje en ik geen grote hoor maar ik was er wel achter gekomen waarom dat het niet doorgegaan was bij die andere mensen. Zij was angstig en daardoor ook niet geheel zindelijk. Het heeft ongeveer anderhalf week geduurd en toen was het leed geleden. Mede door mijn onverstoorbare Lolo denk ik die had zoveel zelfvertrouwen dat gaf haar moed.
Noezeltje en Lolo net een oud getrouwd stel waren ze als ik s'avonds naar bed verdween hoorde je Lolo brommen want hij moest opschuiven wan Noezeltje wilde zo dicht mogelijk bij hem zijn. Ja twee manden en sáchts een in gebruik lekker knus.
En Lolo had weer lol, zoveel hebben zij samen gespeeld en ondeugd uitgevreten dat was een heerlijke tijd.
De Leipe en Herman Brood:)))
het was een paar jaar geleden in het begin van de zomer vakantie liepen de Leipe en ik zaligheid o zaligheid lekker voor een hele lange wandeling op het boerenlaantje. Tja en op de terugweg liep zij een eind voor mij aan, dook ze het land op dusse ik roepen want tja ze heeft wel vaker zoiets en bij een jachthond als die wat in zijn neus heeft nouuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu dan kan je wachten. Enfin effe later dook zij weer op had ze wat in haar bek hangen en ieksssssssss het bewoog ook nog brrrrrrrrr ben ik niet zo'n fan van hoor. Tjemig dacht eerst dat ze zo'n muskusrat te grazen had en daar liep ze met het geval in haar bek. Ik kon roepen wat ik wlde maar madam liep vrolijk door dusse ik dacht wacht maar totdat wij bij het einde van de straat zijn meisje dan zal ik je. Hahahahaa ja hoor bij het einde ging madam liggen en whaaaaaaaaaaaahhh ze liet het op de grond zakken en legde haar poot erop zodat het niet wegkon. Ik was al behoorlijk aan het griezelen maar toen ik bij haar kwam zag ik dat ze een konijn had gevangen. Was niet zo'n groot konijn maar zo'n dwergje weet je wel? tjaaaaaaaaaaa je hebt van die mensen wordt het vakantie dan wordt zo'n konijn natuurlijk lastig men je zou ze en laten zij ze lopen in de waan tis een konijn nou die red zich wel. Pfffffffff niet dus. Hahaha ik wilde toenertijd absoluut geen konijnen meer maja toe maar. Ik heb hem dus Herman Brood genoemd hahahaha en ach die kon er nog wel bij tja officieel wast ie van de Leipe maar aangezien zij hem niet kon verzorgen russte die taak bij mij.
Je wilt niet weten hoe vaak ik wel niet heb gezegt tegen de Leipe als we weer het boerenlaante opgaan niks meenemen hoor hahahahhahahaha jaja.
Je wilt niet weten hoe vaak ik wel niet heb gezegt tegen de Leipe als we weer het boerenlaante opgaan niks meenemen hoor hahahahhahahaha jaja.
De Bloem
Ik heb vandaag de laatste uren van een bloem meegemaakt mooi dat wel ontroerend ook een bloem die helemaal alleen sterft. Het raakte mij onverwacht heel diep waarom? weet ik niet meestal raakt het wel maar laat ik het niet diep doordringen vandaag was anders. Misschien omdat de zon scheen en ik eerst zo vrolijk was in elk geval de herrineringen die zijn er en de bloem is eens geboren heeft gebloeit zijn leven geleeft en uiteindelijk zijn blaadjes laten vallen tot de laatste en toen was het stervenslied aangevangen en de herrinering is alles wat het achterlaat en nee de bloem is niet geheel alleen gestorven dat klopt eigenlijk niet want ik was bij de bloem hield haar hand vast tot de laatste ademtocht.
Soms is veel veel en weinig weinig misschien raar maar voor mij heel gewoon het leven is soms vol verrasingen vreemd mooi ontroerend soms intens verdrietig soms boordevol vreugde en soms zo voorbij net zoals de bloem die nu al begint te vervagen over een paar maand is de herrinering voorbij een vluchtige ontmoeting in het leven zij oud ik jong ships passing.
Soms is veel veel en weinig weinig misschien raar maar voor mij heel gewoon het leven is soms vol verrasingen vreemd mooi ontroerend soms intens verdrietig soms boordevol vreugde en soms zo voorbij net zoals de bloem die nu al begint te vervagen over een paar maand is de herrinering voorbij een vluchtige ontmoeting in het leven zij oud ik jong ships passing.
Abonneren op:
Posts (Atom)